Hardloop mythes

Net als vele gebieden is ook op het gebied van hardlopen de laatste jaren een explosie aan nieuwe inzichten ontstaan door meer en beter onderzoek. Wat ook helpt is dat dit onderzoek heel makkelijk te vinden is.

Het beeld wat hieruit bij mij ontstaat is dat veel van de zaken die als gemeengoed beschouwd worden niet meer dan mythes zijn. Hieronder heb ik er een aantal aangestipt met de bedoeling er in een later stadium meer op in te gaan en meer aan toe te voegen.

Afwikkelen

Als voorvoet/middenvoet lander krijg ik regelmatig commentaar dat ik mijn voeten niet afwikkel. Waar in godesnaam komt het idee vandaan dat je moet afwikkelen? Ik heb de techniek van diverse lopers bestudeerd en ik kan verzekeren dat er (gelukkig) nauwelijks wordt afgewikkeld, zeker niet bij de betere (lees snellere) lopers.

Trainingsmethodiek gebaseerd op de melkzuurdrempel

In de sectie over de Runnovator trainingsmethodiek ben ik hier al op ingegaan, maar trainingsmethodiek puur uitgaande van de zogenaamde melkzuurdrempel (of VO2max drempel) is achterhaald. Er zijn veel meer factoren die een rol spelen in het bepalen van limieten bij sportprestaties dan alleen een melkzuurdrempel en een methodiek gebaseerd op alleen dit is gewoon te simpel.

(Anti-)pronatie

Het idee dat pronatie gevaarlijk is is wel een van de hardnekkigste mythes. Diverse onderzoeken (zie oa het boek Tread Lightly van Larson en Katovsky) hebben aangetoond dat er geen of zeer weinig relatie is tussen blessures en de mate van pronatie. Verder blijken anti-pronatie schoenen weinig of niets tegen pronatie te doen (ja, je leest het goed, anti-pronatie schoenen werken gewoon niet!).

Daarnaast schiet de methode in de gangbare hardloopwinkels om op basis van hoe hoog je voetboog is en middels het blote oog of via een (niet high-speed) camera te kijken hoe je loopt flink te kort in het bepalen van welk type schoen (neutraal, stabiliteit,correctie) voor jou het beste is.

Een van de spraakmakenste studies op dit gebied is wel een studie uit 2011 van Michael Ryan (University of Britsh Columbia) waar een groep hardloopsters gevolgd werd bij een 13 weken voorbereiding voor een halve marathon. De dames waren volgens de gangbare methode ingedeeld in de gebruikelijke categorie: neutrale, stabiliteit en correctie. Echter, van iedere groep kreeg 1/3 neutrale schoenen, 1/3 stabiliteit en 1/3 correctie schoenen voor de over-proneerders. Dus van iedere groep kreeg maar 1/3 de schoenen die ze nodig zouden hebben volgens de geijkte methode.

Wat waren de resultaten:

  • 32% liep een blessure op die een of meerdere trainingen verhinderde. Dit is in lijn met het getal voor alle hardlopers.
  • Voor loopsters met correctie schoenen was het percentage een stuk hoger.
  • Alle loopsters die over-proneerden en correctie schoenen droegen kregen een blessure!
  • Neutrale lopers ondervonden meer pijn bij of na de training met neutrale schoenen dan de neutrale lopers met stabiliteits schoenen.
  • Pronerende loopsters ondervonden meer pijn bij of na de training met stabiliteitsschoenen dan de pronerende loopsters met neutrale schoenen !

Kortom, met correctie schoenen meer risico op blessures, neutrale lopers zijn beter af met stabiliteits schoenen en pronerende lopers beter af met neutrale schoenen. Ofwel het geijkte model van indeling van schoenen en indeling van lopers naar voettypes is te simpel en kan helemaal op de schop !

Specifieke genen van Keniaanse en Ethiopische lopers

Dat Keniaanse en Ethiopische lopers speciale genen hebben en daardoor de laatste decennia de afstanden vanaf 1500m domineren kan ook naar het rijk van de fabeltjes. Hier zal ik later uitgebreider op ingaan. Een verklaring voor de dominantie van deze lopers ligt in het feit dat ze al op jonge leeftijd grote afstanden hardlopend (vaak op blote voeten) moeten afleggen naar en van school en dat hardlopen in groot aanzien staat. Frappant is dat bij lokale hardloopwedstrijden de lopers die hardloopschoenen dragen achteraan lopen en nog frappanter is dat de te winnen prijs meestal een paar hardloopschoenen is……..

Rekken / strekken om spieren op lengte te houden.

Nog zo een: rekken en strekken bij de cooling-down zou goed zijn om de spieren soepel en op lengte te houden na een inspanning. Het blijkt dat om een spier enigszins op te rekken ze minstens 2-3 minuten in de rekstand gehouden moeten worden en dan zeker 3x herhalen en dit gedurende zeker 12 weken voor enig effect. Ofwel dat gebruikelijke rekken/strekken na een training voegt weinig toe.

Waar leidt dit allemaal toe? Wel voor mij in ieder geval tot het inzicht dat de dingen complexer zijn dan gedacht wordt, zoals ik ook in de fysica heb ondervonden. En dat je dus moet zorgen als loper om kritisch te zijn en op de hoogte te blijven (of je huurt mij er voor in (-;). Binnenkort meer en op mijn verlanglijstje om verder te onderzoeken staan oa voeding en loopscholing.